نامگذاری نادرست «رباط آبگینه» به «شرف» باعث شد داستان او نادیده گرفته شود


ایسنا/ خراسان رضوی نامگذاری و نامگذاری همه پدیده ها بسیار مهم است و نشان دهنده هویت و ماهیت یک پدیده است. شاید اهمیت نامگذاری باعث شده که بزرگترها و والدین همیشه نامهای زیبا و منطقی را برای این پدیده پیشنهاد کنند. قاعدتاً نامگذاری با توجه به اهمیت و تناسب موقعیت مطلوب همراه است و این امر به ویژه در انتخاب نام ها و کنیه ها به عنوان افراد و نام شهرها و قصبه هایی که در قدیم بیشتر مشخص می شد، مشهود است. بار.

رجبعلی لباف خانیکی، محقق و پژوهشگر خراسان، در گفت وگو با ایسنا، اظهار کرد: برخی از نویسندگانی که به معرفی و تاریخ گذاری آثار و بناهای خراسان پرداخته اند، به نظر می رسد شناخت کافی از تاریخ و فرهنگ خراسان ندارند و ممکن است نداشته باشند. با یافتن این آثار، بر اساس نوشته‌های غیرعلمی و مردمی دیگر، افزوده شد که «رباط شرف» یکی از این موارد است.

وی افزود: شرف نام خوبی برای رباط است اما واقعی نیست. «آبگینه» نام رایج و رایج آن بوده و گویا به «آبگیره» تغییر یافته است.

لباف خانیکی اعلام کرد: رباط آبگینه یکی از خانه های بزرگ و «کاخ رباطی» در نزدیکی «بزرگراه خراسان بزرگ» یا جاده ابریشم است که تا پایان قرن سوم هجری مورد توجه مورخان و جغرافیدانان قرار گرفته است. «آبگیرا»، «انکره»، «آبگینه» و «اوگینه» وارد متن شدند.

وی ادامه داد: «ابن خردادبه» با ذکر نام خانه و فاصله نیشابور تا سرخس، خانه را پس از مزدرس به صورت آبگینه در ۶ فرسخ سرخس نوشته است. «قدامه بن جعفر بغدادی» نیز هشت فرسخ نوشته که فاصله نیشابور تا مرو و مزدوران تا اوگینه را بیان کرده است.

لباف خانیکی افزود: احمد بهمنیار نیز در حاشیه نویسی تاریخ بیهقی ذکر می کند که انکره، آبگیر نوشته شده است. البته آب انبار می تواند نام مناسبی برای این رباط باشد زیرا محل آن در اعماق دره و جایی که آب از دامنه های کوه «دو برار» سرازیر می شود پس از باران فصلی به بسیاری تبدیل شده است. آب انبارهای ساخته شده در نقاط مختلف رباط. .

این محقق و باستان شناس خراسانی گفت: رباط آبگینه از دوره سامانیان تا دوره خوارزمشاه چندین بار مانند کاخ در کویر فرخس ساخته و بازسازی شد. مثلاً در سال ۵۰۸ هجری قمری بالای رباط بنای فعلی ساخته شد و در سال ۵۴۸ هجری قمری غزاها (گروهی از ترکان غارتگر) نیمی از آن را ویران کردند و آن را بازسازی کردند.در سال ۵۴۹ هجری قمری سکنی گزیدند. از پادشاهان و بزرگان تا پس از حمله خونین مغولان و ویرانی شهرهای جاده، این جاده تقریباً بی آب و سیلابی امتیازات قدیمی خود را از دست داد.

وی ادامه داد: اگرچه «حمدالله مستوفی» از آبگینه رباط در «بزرگراه شرقی» به عنوان آخرین مکان مهم یاد می کند، اما قطعاً از نوشته های پیشینیان خود استفاده کرده است، زیرا در سال ۷۴۰ هجری قمری شاهراه شرقی یا آبگینه رباط وجود نداشته است. مهم.

لباف خانیکی افزود: با توجه به اینکه آبگینه رباط به مرور زمان ویران شد و در دوره صفویه بخشی از آن برای تدابیر ویژه امنیتی مورد استفاده قرار گرفت اما در نهایت بنای زیبا و منحصر به فرد این رباط در زمان تیموریان به گوسفندخانه تبدیل شد. .

وی گفت: البته این رباط به افتخار نامگذاری شد زیرا در سال ۱۳۱۹ «آندره گدار فرانسوی» بدون اطلاع از نام آن با راهنمای محمود راد از این رباط دیدن کرد و از مردم محل نام رباط را پرسید. مکان «خرابه شراخ» به زادگاه شتر می رسد که از ناآگاهی مردم محلی سرچشمه می گیرد.

نام اشتباه

لبافخانیکی خاطرنشان کرد: آندره گدار نیز کلمه شراخ را به صورت «شرف» شنیده و در سفرهای خود تأییدی بر این نام داده و نام «شرف الدین علی قمی» را ذکر کرده است. این برداشت نادرست از نام این بنای زیبا برای دیگران سرمشق قرار گرفت و باعث شد ماجرای اتفاق افتاده در آبگینه رباط نادیده گرفته شود و از حافظه تاریخی این رباط حذف شود.

انتهای پیام