جزییات عزاداری با «قلقلک» در دهکده سرخ – سایت خوش خبر


یک تکه کرفس به گوشه دیوار انداخته شد. هر عزادار دو چوب می گیرد و به دسته می پیوندد. بزرگان روستا جمع شدند و شروع کردند به خواندن «امشب عزیزم شب کشته شدن شاه دین / نگاه کن در این صحرا، کربلا غمگین است».

ساعت ۱۰ صبح است و اهالی روستای ابیانه که بیشترشان به تهران مهاجرت کرده اند برای انجام مراسم تاسوعا و عاشورای حسینی وارد شهر شده اند. زنان، مردان و کودکان در روستا لباس های مخصوص به تن می کنند و منتظر شروع مراسم هستند.

چوب ها به هم وصل می شوند، یکی در بالای سر و دیگری در پایین، و بار سوم به بالای سر می زنند. یک ریتم توسط راهنما در مرکز دایره حفظ می شود تا دیگران آن را از دست ندهند. گروهی از مداحان به نوبت میکروفون را جلوی دهان خود می گیرند و شعر سالانه را می خوانند.

پس از دقایقی که اهالی از شروع مراسم مطلع می شوند و به جلوی مسجد «یوسمون» می رسند، دسته عزاداری حرکت می کنند. نسل جدید در کنار قدیمی ها می ایستند و به سمت جاده کاه سرخ ابیانه حرکت می کنند و جلوی هر خانه ای که پارسال عزیزی را از دست داده اند، چند دقیقه ای منتظر می مانند و پس از صرف غذای کوتاه، حرکت می کنند. از نو. گوینده پشت میکروفون می گوید در دو سال گذشته ۱۲۰ نفر هموطن خود را از دست داده اند و نام تعدادی از آنها را می برد.

مردم محلی بهترین ها را در مهمان نوازی ارائه می دهند. از شیر کاکائو و شیرینی گرفته تا انجیر تازه باغشان و شربت های سرد و حلوا و خرما و ….

دسته عزاداری در مقابل هر خانه ای که از دنیا رفته دقایقی توقف می کند

نسل جوان به قطعات قدیمی نگاه می کند و خود را با آنها همسو می کند. آنها هیچ چیز در مورد فلسفه جغجغه نمی دانند. فقط آنها می دانند که امام حسین (ع) گریه می کند.

ساعت ۱۱ صبح است و گروه جغجغه به نیمه های دهم رسیده است تا دوباره یکی از جذاب ترین و باستانی ترین آیین های تاسوعا را در شهر تاریخی ابیانه اجرا کنند. سنتی است که در فهرست میراث ملی ناملموس کشور به ثبت رسیده است. گردشگران زیادی از چند روز قبل وارد شهر می شوند تا دیدن این آیین را فراموش نکنند. یک روز قبل از تاسوعا و عاشورا، ورود گردشگران به شهر ممنوع است و تنها افرادی که اقامت داشته اند فرصت حضور در این مراسم را خواهند داشت. در میان گردشگران ایرانی تعدادی گردشگر خارجی نیز حضور دارند.

«الکساندرا» برای دومین بار به همراه همسرش که یک ایرانی مقیم فرانسه است به ابیانه آمد و این بار برادرش را هم آورد. او که کمی فارسی بلد است به ایسنا گفت: شنیده ام که در ایام محرم اینجا مراسم خاصی برگزار می شود و تصمیم گرفتیم که بیاییم و این مراسم را ببینیم. جغجغه) اما تماشای آن برایم خیلی جالب بود، قبل از آن در ایام محرم به ایران رفتم و مراسم تاسوعا و عاشورا را دیدم و در مورد فلسفه محرم نیز چیزهایی می دانستم.

درباره پوشش مردم ابیانه نیز از او پرسیدم: لباس زنان و مردان ابیانه بسیار جذاب است اما مهمتر از زیبایی آن این است که نسل جدید نیز این لباس ها را به تن کرده و این ریشه ها را به نسل بعد منتقل می کند.

الکساندرا در فرانسه پرستار است و بیشتر شهرهای ایران را دیده است و اکنون دو دختر دارد که نام های ایرانی را برای آنها انتخاب کرده است.

یوسف صادقی – شوهر الکساندرا – درباره اینکه چگونه همسرش با وجود تبلیغات منفی فراوان علیه کشورمان با رفتن به ایران موافقت کرد، گفت: چون شوهرم ایران را از نزدیک دیده، اعتقادی به این ندارد که او یک تبلیغ جعلی از کشورهای دیگر درباره کشورمان است و حتی به عنوان واعظ نظر بسیاری از گردشگران خارجی را برای رفتن به ایران جلب کرد و این بار برادرش را متقاعد کرد که به ایران برود.

«متیو» برادر «الکساندرا» به همراه دختر کوچکش به ایران رفت. شوهرش به دلیل مشغله زیاد نتوانست به آنها ملحق شود. زمانی که تصمیم گرفت به ایران برود همکارانش او را از رفتن به ایران منع کردند اما او نقشه خود را عملی کرد و اکنون تماشای این مراسم برایش بسیار جذاب است.

جزئیات عزاداری با

جمعی از عزاداران وارد حرم حضرت یحیی و عیسی (ع) می شوند. دور حوض می چرخند و چوبی استوانه ای به قطر ۶ سانتی متر و طول ۷ سانتی متر می زنند. روایت های مختلفی از فلسفه این دین وجود دارد. برخی می گویند این آیین بازمانده روزهایی است که ایرانیان جسد سیاوش را از توران می آوردند و عزاداران سنگ می زدند و مو می پوشیدند و سال ها در ایام سوگواری این عمل را تکرار می کردند.سیاوش.

برخی این مراسم را نمادی از افتادن سنگ بر سر به نشانه عزای امام حسین (ع) می دانند، اما درخت کم کم جای سنگ را گرفت و به دلیل برخورد سنگ صدای رعد و برق می دهد، این را انتخاب کرد. این یک نام برای او است. . برخی فلسفه این کار را تظاهرات و اعتراض گروهی در روزهای عاشورا در مخالفت با شیمر به قصد پریدن بر پیکر امام حسین (ع) می دانند.

مراسم ضرب و شتم تا ساعت ۱۲ ظهر ادامه دارد و پس از آن نخل را با تزئینات پارچه ای و نقره ای بیرون می آورند. شیعیان در برخی مناطق این مراسم را تشییع نمادین پیکر امام حسین (ع) می دانند. روایت های مختلفی از مراسم نخل گردانی وجود دارد که در فهرست میراث ناملموس نیز به ثبت رسیده است. گروهی بر این باورند که این مراسم در دوره صفویه و در نواحی مرکزی و کویری ایران رواج یافته است و گروهی معتقدند که این مراسم از سنت‌های دیرینه با ریشه‌های تاریخی آیین است که این مراسم عزاداری سیاوش است.

پس از پایان مراسم عزاداران برای صرف شام به حسینیه می روند. با بالا رفتن هزینه های زندگی، یک نفر توان مالی ندارد و معمولا دو یا چند نفر اسپانسر می شوند و هزینه های نذری را می پردازند. بناهای شهر که در دوره های سلجوقی، صفویه و قاجار ساخته شده اند، ظرفیت محدودی دارند و به همین دلیل هجوم مردم به حسینیه و مساجد قدیمی است. غروب عزاداران دوباره روستا را دور می زنند و عزاداری تا اذان مغرب ادامه دارد.

جزئیات عزاداری با

مراسم پر هیاهوی امامزاده به پایان رسید

جزئیات عزاداری با

ظروف برای استفاده عزاداران از گونی ها خارج شد

انتهای پیام