بایدها و نبایدها برای معلمان و والدین راه حل ۲ برای کاهش اضطراب دانش آموزان



به گزارش همشهری آنلاین، معلمان پس از گذشت نزدیک به ۲ سال از عدم یادگیری و آموزش در محیط نیمه حضوری، سال تحصیلی جاری را در برخورد با دانش آموزان متفاوت آغاز می کنند. آنها باید مقررات دانش آموزی و خانواده را به مدت ۲ سال بررسی کنند. از جمله بهترین اقدامات، چه در حال حاضر و چه پس از شروع غیبت ۲ ساله و در مواقع دیگر، ملاقات خصوصی با معلمان و گفتگو با اولیاء والدین هر دانش آموز است.

در این جلسات که ترجیحاً قبل از شروع سال تحصیلی برگزار می شود، معلم با روحیات و شخصیت دانش آموز، وضعیت خانوادگی، مشکلات و مشکلات احتمالی، آسیب به دانش آموز سابق و … آشنا می شود. مواجهه با دانش آموزانی که پس از یک دوره کوتاه تماس حضوری با وقفه ۲ ساله مواجه شده اند یا دانش آموزان پایه دوم که امسال برای اولین بار حضور تمام وقت را تجربه خواهند کرد، با نگرانی ها و نگرانی هایی همراه است که باید برطرف شود. با همکاری اولیا و کارکنان مدرسه حل خواهد شد.

یکی از راهبردهایی که معلمان می توانند به ویژه برای دانش آموزان کوچکتر از آن استفاده کنند، این است که از والدین خود در مورد علایق آنها سؤال کنند بدون اینکه دانش آموزان آن پرس و جو را ببینند. نکته دیگر این است که قبل از شروع سال تحصیلی، کتاب یا داستانی آشنا از ورود به مدرسه را به خانواده معرفی کنند تا برای فرزندانشان بخوانند و معلم در کلاس اول از همان داستان و شخصیت های آن و مشکلات کلاس صحبت کند. روز مدرسه.

هر دو راه حل نقش بسیار عالی و موثری در نزدیک شدن دانش آموزان به معلمان و ایجاد احساس امنیت، اطمینان و کاهش اضطراب در کودکان دارند. در این سال تحصیلی جدید معلمان با دانش آموزانی مواجه می شوند که مدت زیادی در خانه مانده اند و اگر پیشرفت تحصیلی در این مدت خوب باشد از نظر رشد اجتماعی و مسئولیت آن کوتاهی می کنند، پس باید اعلام شود. آنها قوانین مدرسه در طول زمان هستند. .

از طرفی ۲ سال دوری از همان رده سنی باعث می شود که آنها میل زیادی به برقراری ارتباط با دوستان و بحث داشته باشند، در این صورت معلم باید اجازه دهد که این نیاز طبیعی است که در مدرسه به خوبی پر شود و دانش آموزان داشته باشند. زمان کافی برای معاشرت همچنین دانش‌آموزان جوان می‌توانند از روش‌های مختلف تدریس مانند قصه‌گویی، بازی کردن، خارج کردن کلاس از وضعیت عادی و نشستن پشت میز و… بهره ببرند. بودجه، نمی توانند چنین فضایی را برای دانش آموزان فراهم کنند و مطمئناً فعالیت خوبی انجام نخواهد شد. رخ دادن؛

یکی از پیامدهای این بی‌تفاوتی این است که دانش‌آموزان نیاز به برقراری ارتباط و گفت‌وگوی سازنده با همسالان خود را انباشته می‌کنند که نتیجه آن بازی‌هایی است که در نهایت فرآیند آموزش و یادگیری را از بین می‌برد.

* محمد عزیزی، متخصص آموزش و پرورش