رفتن به نوشته‌ها

انسولین و گلوکاگون چگونه قند خون را تنظیم می کنند؟ نکات تغذیه تلفنی


انسولین و گلوکاگون چگونه قند خون را تنظیم می کنند؟

لوزالمعده انسولین و گلوکاگون را ترشح می کند. هر دو هورمون نقش مهمی در تعادل سطح قند خون دارند. اگر سطح هریک از این هورمون ها بیشتر یا کمتر از مقدار مورد نیاز باشد ، سطح قند خون شما ممکن است افزایش یا کاهش یابد. انسولین و گلوکاگون در کنار هم به ایجاد حالتی در بدن به نام هموستاز کمک می کنند که در آن حالت بدن ثابت می ماند. هنگامی که قند خون بیش از حد بالا باشد ، لوزالمعده انسولین بیشتری ترشح می کند. هنگامی که سطح قند خون کاهش می یابد ، لوزالمعده گلوکاگون را برای افزایش قند خون آزاد می کند. این تعادل به تامین انرژی کافی برای سلول ها کمک می کند ، در حالی که از آسیب عصبی که می تواند ناشی از سطح بالای قند خون باشد جلوگیری می کند.

این مقاله عملکرد و فرآیندهای انسولین و گلوکاگون و همچنین اثرات آنها بر دیابت را شرح می دهد.

انسولین ، گلوکاگون و قند خون

انسولین و گلوکاگون بر سطح قند خون در بدن تأثیر می گذارد. بدن کربوهیدرات ها را از غذا به گلوکز تبدیل می کند ، یک قند ساده ، گلوکز به عنوان منبع حیاتی انرژی عمل می کند.

سطح قند خون ، معیاری از میزان استفاده بدن از گلوکز است.

اینها در طول روز متفاوت است. با این حال ، در بیشتر موارد ، انسولین و گلوکاگون این سطوح را در محدوده سالم نگه می دارند.

هنگامی که بدن گلوکز کافی را تبدیل نمی کند ، سطح قند خون بالا می ماند. انسولین به سلول ها در جذب گلوکز کمک می کند ، قند خون را کاهش می دهد و سلول هایی را که برای انرژی به گلوکز نیاز دارند ، تامین می کند.

هنگامی که سطح قند خون بسیار پایین است ، لوزالمعده گلوکاگون را آزاد می کند. گلوکاگون به کبد کمک می کند گلوکز ذخیره شده را آزاد کند ، که باعث افزایش قند خون می شود.

سلولهای لوزالمعده مسئول ترشح هورمونهای انسولین و گلوکاگون هستند. لوزالمعده شامل بسیاری از این گروه های سلولی است. چندین نوع سلول در لوزالمعده وجود دارد ، از جمله سلول های بتا که انسولین را آزاد می کنند و سلول های آلفا که گلوکاگون را آزاد می کنند.

انسولین چگونه کار می کند؟

سلولها برای تامین انرژی به گلوکز نیاز دارند. با این حال ، اکثر آنها قادر به استفاده از گلوکز بدون کمک انسولین نیستند.

انسولین اجازه می دهد تا گلوکز به سلول ها برسد. گلوکز به گیرنده های انسولین در سلول های سراسر بدن متصل می شود و انسولین به گلوکز کمک می کند تا وارد سلول شود.

سطح انسولین به طور مداوم پایین در سراسر بدن پخش می شود. وقتی قند خون بالا می رود ، سیگنال های انسولین به کبد منتقل می شود. کبد گلوکز را جذب کرده و سپس آن را به مولکول دیگری به نام گلیکوژن تبدیل می کند.

هنگامی که سطح قند خون کاهش می یابد ، گلوکاگون کبد را هدایت می کند تا گلیکوژن را به گلوکز تبدیل کرده و سطح قند خون را به حالت طبیعی بازگرداند.

انسولین همچنین با انتقال اسیدهای آمینه به بهبود ماهیچه ها پس از آسیب کمک می کند. اسیدهای آمینه به ساخت پروتئین در بافت ماهیچه ای کمک می کند ، بنابراین وقتی سطح انسولین پایین است ، ممکن است ماهیچه ها به درستی بهبود نیابند.

گلوکاگون چگونه کار می کند؟

کبد گلوکز را ذخیره می کند تا در دوره های پایین بودن قند خون ، انرژی مورد نیاز سلول ها را تامین کند. عدم خوردن و خوردن ضعیف می تواند قند خون شما را کاهش دهد. با ذخیره گلوکز ، کبد اطمینان می دهد که سطح قند خون بین وعده های غذایی و هنگام خواب شب ثابت می ماند.

هنگامی که قند خون پایین است ، سلول های لوزالمعده گلوکاگون ترشح می کنند. گلوکاگون به کبد کمک می کند تا گلیکوژن را به گلوکز تبدیل کند و گلوکز را در جریان خون افزایش می دهد.

انسولین و گلوکاگون در یک چرخه عمل می کنند. گلوکاگون با کمک به کبد قند خون را افزایش می دهد ، در حالی که انسولین به سلول ها در استفاده از گلوکز کمک می کند که باعث کاهش قند خون می شود.

سطح ایده آل قند خون

ترکیبی از عوامل ، از جمله مقاومت به انسولین ، دیابت و رژیم غذایی نامتعادل می تواند سطح قند خون را افزایش یا کاهش دهد. واحد استاندارد اندازه گیری سطح قند خون میلی گرم در دسی لیتر (میلی گرم در دسی لیتر) است. محدوده مطلوب قند خون به شرح زیر است:

زمان

سطح قند خون (میلی گرم/دسی لیتر)

قبل از صبحانه

افراد غیر دیابتی: 100 نفر

دیابتی ها: 130-70

دو ساعت بعد از خوردن غذا

افراد بدون دیابت: کمتر از 140

بیماران دیابتی: کمتر از 180

زمان خواب

افراد غیر دیابتی: 120 نفر

بیماران دیابتی: 150-90

A1C اندازه گیری است که تصویری از متوسط ​​گلوکز را در مدت زمان طولانی نشان می دهد. A1C برای افراد مبتلا به دیابت باید کمتر از 7 درصد و برای افراد بدون دیابت کمتر از 6 درصد باشد.

سطح قند خون چگونه بر بدن تأثیر می گذارد؟

انسولین و گلوکاگون هیچ تأثیر فوری ندارند ، به ویژه در افرادی که قند خون بالا یا پایین دارند.

قند خون بالا

علائم قند خون بالا عبارتند از:

  • ادرار زیاد: کلیه ها سعی می کنند گلوکز اضافی را دفع کرده و به قند خون بالا پاسخ دهند.
  • تشنگی زیاد همراه با تکرر ادرار: هنگام تلاش برای تنظیم قند خون ، کلیه ها دچار کم آبی می شوند و احساس تشنگی زیادی می کنند.
  • احساس گرسنگی شدید: قند خون بالا مستقیماً باعث احساس گرسنگی در شما نمی شود. با این حال ، انسولین پایین اغلب باعث گرسنگی همراه با قند خون بالا می شود.

با گذشت زمان ، قند خون بالا می تواند منجر به علائم زیر شود:

  • کاهش وزن بدون دلیل مشخص
  • کاهش سرعت بازیابی
  • خارش و خشکی پوست
  • افزایش خطر عفونت
  • سردرد
  • خستگی و عدم تمرکز
  • تاری دید
  • یبوست ، اسهال یا هر دو
  • اختلال نعوظ در مردان

قند خون پایین

تأخیر بین وعده های غذایی ، رژیم غذایی نامناسب ، برخی داروهای دیابت و برخی شرایط پزشکی می تواند سطح قند خون را کاهش دهد.

علائم کاهش قند خون عبارتند از:

  • سرگیجه
  • ضربان قلب سریع
  • ضعف
  • سوزن سوزن شدن ، به ویژه در زبان ، لب ها ، بازوها یا پاها
  • گرسنگی همراه با حالت تهوع
  • غش کردن
  • سردرگمی و عدم تمرکز
  • تحریک پذیری

در صورت عدم درمان ، قند خون پایین می تواند منجر به تشنج یا از دست دادن هوشیاری شود.

انواع دیابت

دیابت زمانی ایجاد می شود که انسولین ناکارآمد شود یا بدن نتواند آن را تولید کند. این بیماری مشکلاتی در تنظیم قند خون ایجاد می کند.

انواع مختلفی از دیابت وجود دارد:

دیابت نوع 1

دیابت نوع 1 یک بیماری خود ایمنی است که اغلب در سنین جوانی بروز می کند. به همین دلیل است که گاهی اوقات دیابت نوجوانان نامیده می شود.

این نوع دیابت شامل حملات سیستم ایمنی بدن به سلول های بتا تولید کننده انسولین در لوزالمعده است.

افراد مبتلا به دیابت نوع 1 اغلب قند خون بسیار بالایی دارند. سطح انسولین پایین است ، به این معنی که آنها نمی توانند مقدار زیادی گلوکز در جریان خون مصرف کنند.

دیابت نوع 2

دیابت نوع 2 شایع ترین نوع دیابت است و معمولاً به دلیل شیوه زندگی مانند اضافه وزن ایجاد می شود.

افراد مبتلا به دیابت نوع 2 مقاومت به انسولین دارند ، به این معنی که بدن قادر به تولید انسولین کافی نیست یا نمی تواند از انسولین تولید شده به بهترین نحو استفاده کند.

دیابت بارداری

دیابت حاملگی نوعی از دیابت است که برخی از زنان را در دوران بارداری مبتلا می کند. هنگامی که یک زن باردار است ، جفتی که از رشد جنین حمایت می کند ممکن است توانایی مادر در استفاده از انسولین را کاهش دهد. این منجر به مقاومت به انسولین می شود که شبیه علائم دیابت نوع 2 است.

دیابت بارداری معمولاً پس از تولد نوزاد از بین می رود. با این حال ، این یک عامل خطر برای دیابت نوع 2 در آینده است.

برخی از افراد مبتلا به دیابت نوع 1 و برخی از افراد مبتلا به دیابت نوع 2 باید سطح انسولین خود را کنترل کرده و قند خون خود را از طریق رژیم غذایی و ورزش منظم کنترل کنند.

مترجم: سید حمیدرضا ناجی

منبع:

داروی جدید

منتشر شده در دسته‌بندی نشده

اولین باشید که نظر می دهید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *